“Als Je Niet Weet dat Het Del Grosso is, Denk Je dat Het Van der Poel is” — Hoe Alpecin-Deceuninck in Alle Stilte een Nieuwe Klassiekersuperster aan het Smeden is met Luca Del Grosso: Explosief Talent, Meedogenloze Ambitie en de Onmiskenbare Schaduw van een Fenomeen die nu al Fluistert over de Volgende Grote Naam in het Wielrennen
In het holst van het voorjaarsseizoen, waar de kasseien nog nat zijn van de regen en de zenuwen op scherp staan in het peloton, is er een naam die steeds vaker wordt gefluisterd in de busjes van ploegleiders, tussen de schermen van wielersites, en in de wandelgangen van Belgische wielercafés: Luca Del Grosso. Een naam die voor het grote publiek misschien nog geen belletje doet rinkelen, maar binnen het kamp van Alpecin-Deceuninck steeds luider resoneert als het volgende grote project. De vergelijking met Mathieu van der Poel is onvermijdelijk, zo niet gevaarlijk. Maar één ding is zeker: wie Del Grosso ziet rijden, ziet flarden van de Nederlandse kampioen — dezelfde manier van versnellen, dezelfde houding op de fiets, en bovenal, dezelfde honger naar de heroïek van de klassiekers.
De Zoektocht naar het Onvermijdelijke Talent
Alpecin-Deceuninck heeft zich onder leiding van Christoph Roodhooft de laatste jaren gepositioneerd als een van de meest vooruitziende ploegen in het mondiale wielrennen. Niet door massaal te kopen, maar door te bouwen, te ontwikkelen, en geduldig te wachten op het juiste talent. Waar andere ploegen gokken op miljoenencontracten voor gearriveerde sterren, investeert Alpecin in een model dat doet denken aan een voetbalacademie — scouting, begeleiding, groei. In dat licht is de ontdekking van Del Grosso geen toeval, maar het resultaat van een nauwgezet plan.
Luca Del Grosso, amper 20 jaar oud, komt uit een klein dorpje net buiten Brescia, Italië. Zijn naam doet meer denken aan een fictieve antagonist uit een Italiaanse gangsterfilm dan aan een wielerheld, maar zijn benen spreken een andere taal. “We zagen hem voor het eerst op een nat provinciaal kampioenschap in Lombardije,” vertelt ploegtrainer Michel Cornelisse. “Het was geen grote koers, maar hij reed daar alsof het de Ronde van Vlaanderen was. Hij had geen ploeg, geen materiaal, geen plan. Alleen pure kracht en instinct.”
De Echo van Van der Poel
Het is moeilijk om het niet te hebben over de gelijkenis met Van der Poel. De houding van Del Grosso op de fiets is opvallend — hoog op de pedalen, lichtjes voorovergebogen, met een gecontroleerde agressie die enkel grote kampioenen bezitten. Zijn versnellingen zijn explosief, bijna choreografisch in hun schoonheid. En zijn koersinzicht — dat aangeboren vermogen om te weten waar en wanneer iets zal gebeuren — is griezelig accuraat voor iemand van zijn leeftijd.
“Toen hij bij ons kwam trainen,” zegt performance coach Kristof de Kegel, “dachten sommige mechaniekers dat Mathieu stiekem een andere fiets was komen testen. Echt waar. Ze herkenden zijn rijstijl. Zijn souplesse. Zelfs zijn manier van kijken, van scannen in de bochten. Maar waar Van der Poel misschien iets meer chaos en brutaliteit brengt, heeft Del Grosso iets chirurgisch. Hij is ijzig kalm, bijna klinisch in zijn benadering.”
Leren in de Schaduw van een Fenomeen
Het gevaar van zulke vergelijkingen is evident. Voor elke jonge renner die wordt vergeleken met een grootheid, liggen verwachtingen als een loodzware rugzak op de schouders. Maar binnen Alpecin wordt er zorgvuldig mee omgegaan. “We willen hem geen tweede Van der Poel maken,” stelt Roodhooft scherp. “We willen Luca Del Grosso laten worden wie hij zelf is — met zijn eigen stijl, zijn eigen koersgevoel, en zijn eigen erfenis. Maar het is logisch dat mensen de vergelijking maken. Want sommige renners zijn gewoon anders. En Luca is anders.”
In de klassiekers van 2025 heeft Del Grosso zijn eerste echte stappen gezet in het WorldTour-peloton. Geen overwinningen — nog niet — maar wie goed keek, zag een renner die observaties omzet in acties. In Dwars door Vlaanderen zat hij in de juiste ontsnapping. In de E3 Saxo Classic reed hij in dienst van zijn kopmannen, maar met een grijns die verried dat hij de koers aan het lezen was, niet alleen aan het ondergaan. En in Gent-Wevelgem reed hij in de finale plots op kop — niet om te winnen, maar om te begrijpen hoe het voelt om op dat niveau beslissingen te nemen.
De Wetenschap achter de Opleiding
Wat Alpecin anders doet dan andere ploegen, is hun benadering van ontwikkeling. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal en tactisch. Luca’s trainingsschema’s zijn minutieus aangepast op zijn groeiproces. Hij traint met de beste biomechanici van Europa, krijgt voedingsadvies op maat van zijn metabolisme, en wordt in het seizoen gekoppeld aan mentoren als Dries De Bondt en zelfs — af en toe — aan Mathieu zelf.
“Mathieu is geen mentor in de klassieke zin,” zegt Del Grosso zelf. “Maar als hij spreekt, luister ik. En soms zegt hij maar één zin. Bijvoorbeeld: ‘Als je wacht tot je denkt dat het moment daar is, ben je al te laat.’ Dat blijft hangen. Dat is koersinzicht. Dat is ervaring.”
Italiaans Bloed, Vlaamse Dromen
Hoewel Del Grosso Italiaan is, lijkt zijn koershart diep in de Vlaamse modder geworteld. Hij spreekt al vloeiend Nederlands, begrijpt de cultuur, en heeft zich helemaal ondergedompeld in de mythologie van de Vlaamse klassiekers. “Als kind keek ik naar de Strade Bianche,” vertelt hij. “Maar pas toen ik voor het eerst de Muur van Geraardsbergen opreed, voelde ik wat wielrennen écht is. Dat is geen sport, dat is strijd. Dat is poëzie op wielen.”
Zijn idolen? Niet de verwachte Cipollini’s of Nibali’s. Maar Johan Museeuw, Peter Van Petegem, en natuurlijk, Tom Boonen. “Ik wil geen klimmer zijn,” zegt hij resoluut. “Ik wil de man zijn die op 50 km van de streep aanvalt, tegen de wind in, over de kasseien, met modder op mijn gezicht en een gat in mijn knie.”
De Toekomst: Parijs-Roubaix en Meer
Del Grosso heeft nog een lange weg te gaan, maar de contouren van zijn potentieel tekenen zich al af in dikke lijnen. Hij wordt klaargestoomd voor een debuut in Parijs-Roubaix binnen twee jaar. Niet om te winnen, maar om te leren, te vallen, en vooral: te begrijpen wat het betekent om in de Hel van het Noorden te overleven.
Ploegmanager Philip Roodhooft laat zich niet vaak verleiden tot grote uitspraken, maar over Del Grosso is hij helder: “We hebben iets speciaals. En we gaan dat niet opbranden. We gaan het vormen, beschermen en sturen. Maar ja — als je hem ziet rijden, dan begrijp je waarom mensen denken aan Mathieu.”
Een Nieuwe Gouden Generatie?
Met renners als Del Grosso, Søren Wærenskjold, en de nog piepjonge Lenny Martinez, lijkt het erop dat een nieuwe post-Van der Poel generatie zich aandient. Renners die niet schrikken van regen, wind of afstand. Die met flair én intelligentie koersen. En die vooral niet wachten op het radiosignaal om iets te proberen.
Voor Alpecin-Deceuninck is dit geen toeval, maar het resultaat van een holistische visie op talentontwikkeling. Een visie waarin er ruimte is voor fouten, voor lef, en voor lange adem.
Tot Slot: Een Naam om te Onthouden
Luca Del Grosso. Onthoud die naam. Niet omdat hij de nieuwe Van der Poel is. Maar omdat hij de eerste Del Grosso is. En in een wielerwereld waar echtheid steeds schaarser lijkt, is hij een zeldzaam voorbeeld van een renner die niet alleen hard trapt, maar ook iets vertelt met elke pedaalslag. Een verhaal van talent, durf, en een ontembare liefde voor koers.
Misschien wint hij ooit de Ronde. Misschien niet. Maar één ding staat vast: wie hem dit voorjaar heeft zien rijden, weet dat de klassiekers van de toekomst niet verlegen zullen zitten om nieuwe helden. En wie niet beter weet, denkt even dat het Van der Poel is — maar in werkelijkheid is het Del Grosso, het best bewaarde geheim van Alpecin-Deceuninck. Voor nu.
